Ulebelters in beeld! Ze voorziet de dieren van onze kinderboerderij van voer, mest de stallen uit, ontvangt de dierenarts indien nodig, begeleidt stagiaires, ontwormt, bekapt, beheert de voervoorraad… Dierverzorger Ingrid is een bezige bij.

Ze woont samen met haar man David en hond Ayla (‘Een Welsh Springer Spaniel, erg lief en erg eigenwijs!’) in Deventer en ze zingt en wandelt graag. Naast haar werk bij de Ulebelt is ze kynologisch instructeur: ze geeft honden – of eigenlijk de eigenaren – les in gehoorzaamheid. Met Ayla zelf traint ze behendigheid: iedere week rennen en vliegen ze samen door en over obstakels. Stilzitten is duidelijk niet haar ding.

Feestmuts

Als kind kwam ze vaak en graag bij de Ulebelt, ze groeide namelijk op in de Vijfhoek. ‘Bij mijn verjaardagsfeestje werd ik door Dave, destijds het paard van de Ulebelt, opgehaald bij school. Dan mocht ik mooi vooraan zitten op de kar, met een feestmuts op. Ik weet nog goed dat ik regelmatig dacht: wow, hoe leuk zou het zijn als ik hier met dieren mag werken? Ik was toen al fan van de Ulebelt.’

De dierenliefde komt niet van huis uit, de moeder van Ingrid heeft namelijk niets met dieren, ook al was haar vader kippenboer. ‘Dus wij mochten thuis bij hoge uitzondering wat vissen en één konijn houden en meer kwam er niet in. Toch zit dat dierengen in mij. Als er een hond op visite kwam, vond ik dat geweldig!’ 

Ingrid volgde in Barneveld de opleiding tot paraveterinair. Ze besloot haar stages in het buitenland te lopen en zo belandde ze tweemaal drie maanden in Engeland. In Pershore leerde ze over aflammeren: ‘Je woont in bij een boer en leert op de boerderij over bevallingen bij ooien en alles daaromheen. Bij de tweede stage werkte ik in een dierenartsenpraktijk in Worcester. Je bent zó op jezelf aangewezen, ik heb daar ontzettend veel van geleerd. Je kunt meer dan je denkt!’ 

Een schot in de roos

Na het bepalen van haar diploma ging Ingrid aan de slag bij een dierenartsenpraktijk. Al gauw merkte ze dat ze wat miste. ‘Bij een praktijk is vooral het medische deel belangrijk, terwijl ik juist het gedrag van een dier interessant vind. Ik besloot kynologisch instructeur te worden en als vrijwillig dierverzorger aan de slag te gaan bij de Ulebelt. Dat was een schot in de roos, inmiddels ben ik sinds 2021 in dienst.’ 

Biologisch en duurzaam

Ingrid droomde er dus als kind al van om bij de Ulebelt te werken. Maar valt het dan niet tegen, met die hoge verwachting? ‘Absoluut niet!’, lacht ze. ‘Ik heb echt van mijn hobby mijn werk gemaakt. Geen dag is hetzelfde. Het ene moment werk je met groot vee, vervolgens met konijnen. Die diversiteit is zo leuk. En we boeren zoveel mogelijk op een biologische en duurzame manier, ik vind het belangrijk om bezoekers daar met passie over te vertellen. Hoe we het doen, waarom we het op die manier doen. De combinatie van dierverzorging met een stukje educatie is super. Ook ben ik sinds een klein jaar stagegeleider. Het is een mooie uitdaging om onze zes stagiairs het vak uit te leggen en van passende opdrachten te voorzien. Het is heel mooi om een stagiair te zien groeien en ik vind het bijzonder dat ik daaraan mag bijdragen.’

Vrijwilliger Annika steekt spontaan haar hoofd om de hoek: ‘Ik wil niet opscheppen over Ingrid, maar ze draait haar hand niet om voor stuitbevallingen bij schapen!’. Ingrid lacht: ‘Ha, dat klopt, het lammerseizoen geeft me energie, ik kan zo trots zijn als een schaap een moeilijke bevalling heeft en het dan tóch lukt!’

Koppige ezels

Onbegrijpelijk, maar Ingrid wil geen lievelingsdier kiezen. ‘Ze zijn allemaal heel leuk! De ezels zijn lekker koppig, de schapen ontzettend lomp. En om de geiten moeten we altijd lachen, het is iedere keer wat, met dat gespring over de hekken heen. Elk dier heeft z’n eigen karakter, dus kiezen is geen optie.’

Ingrid hoopt nog heel veel jaren met plezier bij de Ulebelt te werken. ‘Ik kan hier mezelf zijn, mijn ding doen. Iedereen is welkom bij de Ulebelt, er is respect voor elkaar. En de gezellige collega’s, de mensen van de dagbesteding en de stagiaires om mij heen zijn ook een érg groot pluspunt!’