Vaste gast Kees: ‘Bij de Ulebelt heeft iedereen plezier in zijn of haar werk’

Hij wordt door de receptievrijwilligers liefkozend Meneer Cappuccino genoemd en is (bijna) elke dag op het Ulebelt-terrein te vinden. Dit keer bij Ulebelters in beeld: vaste bezoeker Kees! Kees woont al heel lang vlakbij de Ulebelt: ‘Ik weet nog dat het een boerenbedrijf was. Waar nu koeien grazen, stonden toen maisvelden. Ik heb het zien veranderen tot wat het nu is.’

Hond Floortje

Toen Kees met pensioen ging – na een loopbaan als chemicus bij AkzoNobel – zei zijn vrouw: ‘Laten we een hond nemen!’ En tja, die hond moet natuurlijk uitgelaten worden. Zo ontstond er een vast wandelritueel. ‘Ik loop niet graag door bebouwing en dus werd wandelen over het Ulebelt-terrein vaste prik.’ Eerst als onderdeel van een langere wandeling, maar toen hond Floortje problemen kreeg met haar gewrichten, kon ze de Ulebelt nét halen. Bij de Ulebelt aangekomen, kocht Kees standaard een cappuccino in het Ulecafé, zodat Floortje even uit kon rusten voor er aan de terugweg begonnen werd. ‘Dat werkte heel goed voor haar. Vorig jaar is Floortje overleden, ze is 14,5 jaar oud geworden.’

Ook zonder Floortje wordt er gewandeld en koffie gedronken. ‘Ik ben het nog lang niet zat. Als ik kán wandelen, kom ik vrijwel iedere dag naar de Ulebelt. Ik wil blijven bewegen, mede om gezondheidsredenen wil ik elke dag een stuk lopen, ook als het regent. Dan maar zeiknat!’ Als het zonnetje schijnt, komt zijn vrouw Netty mee. Kees: ‘We zitten dan samen op ‘ons’ onlangs door het personeel gereviseerde bankje, aan de linkerkant van de ingang.’ Bestelt Netty ook een cappuccino? ‘Nee, altijd een glaasje kraanwater’, lacht Kees.

Toertochten

Met zijn 78 jaar (‘je moet niet te vaak verjaren, daar word je oud van’) is Kees nog erg fit: ‘Het beste wat ik in mijn leven gedaan heb, is gaan fietsen, door weer en wind. Vroeger reed ik toertochten van 200 kilometer door onder andere Brabant en Limburg. Nu ga ik voor rondes tot 70 kilometer. Netty’s e-bike houd ik nog probleemloos bij!’ Naast wandelen en fietsen leest Kees wetenschappelijke artikelen (‘om een beetje bij te blijven’) en controleert hij bij Saxion de kwaliteit van de examens in de chemiesector.

Kleine beestjes

Een andere hobby van Kees is fotografie. Hij wordt tegenwoordig regelmatig met een indrukwekkende camera gesignaleerd bij de Ulebelt. Kees maakt schitterende close up-foto’s van de kleinste beestjes. ‘Ik vond fotograferen vroeger heel leuk, maar ik heb er lang geen tijd aan kunnen besteden. Nu is hond Floortje in feite ingewisseld voor een camera. Op zonnige dagen zijn de omstandigheden ideaal om insecten te fotograferen, het felle licht brengt zoveel kleurpatronen naar voren.’ Om het perfecte shot te krijgen, staat Kees ook weleens middenin een struik. ‘Daar kijken Ulebelt-medewerkers niet meer van op. Het is zo’n leerzame bezigheid, een heleboel beesten die ik fotografeer, ken ik helemaal niet. Thuis zoek ik op wat voor dieren het zijn, wat ze doen. Normaliter sta ik niet per se stil bij de verschillende seizoenen, maar het fotograferen laat je anders naar de wereld kijken. Je ziet ineens zoveel meer!’

Jezelf zijn

Wat de Ulebelt volgens Kees speciaal maakt? ‘Er gebeurt altijd een hoop op het Ulebelt-terrein. De kippen scharrelen erop los, de waterhoentjes bouwen een nest, de geiten ontsnappen, heerlijk. En je zit nooit om aanspraak verlegen, dat is fijn. Ik ken inmiddels een boel vrijwilligers, men zwaait of zegt gedag, dat voelt erg huiselijk en vertrouwd. Bij de Ulebelt heeft iedereen plezier in zijn of haar werk, dat spreekt me ontzettend aan. En ieder mens is hier gelijk, heel belangrijk. Je mag jezelf zijn.’ 

Kees schiet de mooiste foto’s van de kleinste dieren.
Vergroot de beelden door met de rechtermuisknop een nieuw tabblad te openen.