Hoe ziet een voedselsysteem eruit dat goed is voor mens én natuur? Ontdek het tijdens onze filmmiddag op zondag 16 november bij het Duurzaamheidscentrum in Deventer.

We vertonen ‘Six Inches of Soil’, een hoopvolle film over drie jonge boeren in Engeland die hun land en gemeenschap willen herstellen door te kiezen voor regeneratieve landbouw: een manier van boeren die de bodem opbouwt in plaats van uitput. De film volgt hun zoektocht naar gezonde grond, eerlijk voedsel en een landbouwsysteem dat goed is voor mens, natuur en toekomst.

Na de film gaan we in gesprek over lokaal en duurzaam voedsel, onder het genot van iets lekkers uit de streek.

Locatie > Duurzaamheidscentrum Deventer, Grote Kerkhof 1
Tijdstip > inloop: 14.00 uur, start film: 15.00 uur
Aanmelden > mail naar f.wessel@ulebelt.nl
Toegang > vrije gift

In het kader van de Kinderboekenweek organiseert de Ulebelt een spannend en leerzaam bodemavontuur bij de Deventerse bibliotheek! Op zondag 12 oktober van 11.00 tot 15.00 uur ontdekken kinderen in een speciaal ingericht Bodemlab spelenderwijs wat er allemaal leeft onder de grond.

Wat kun je doen?

• Voel- en ontdekbakken (4-6 jaar): voel aan aarde, zand en bladeren, en ontdek bodemdiertjes.
• Bodemdiertjes zoeken (6-10 jaar): speur met loepjes naar wormen, pissebedden en meer. 
• Mini-proefjes (8-10 jaar): test de bodem op zuurgraad, structuur en waterdoorlaatbaarheid.
• Creatieve hoek: kleur of knutsel je eigen bodemdiertje, of lees een boekje over het bodemleven. 

Laat je verwonderen door de wereld onder je voeten!

Hij wordt door de receptievrijwilligers liefkozend Meneer Cappuccino genoemd en is (bijna) elke dag op het Ulebelt-terrein te vinden. Dit keer bij Ulebelters in beeld: vaste bezoeker Kees! Kees woont al heel lang vlakbij de Ulebelt: ‘Ik weet nog dat het een boerenbedrijf was. Waar nu koeien grazen, stonden toen maisvelden. Ik heb het zien veranderen tot wat het nu is.’

Hond Floortje

Toen Kees met pensioen ging – na een loopbaan als chemicus bij AkzoNobel – zei zijn vrouw: ‘Laten we een hond nemen!’ En tja, die hond moet natuurlijk uitgelaten worden. Zo ontstond er een vast wandelritueel. ‘Ik loop niet graag door bebouwing en dus werd wandelen over het Ulebelt-terrein vaste prik.’ Eerst als onderdeel van een langere wandeling, maar toen hond Floortje problemen kreeg met haar gewrichten, kon ze de Ulebelt nét halen. Bij de Ulebelt aangekomen, kocht Kees standaard een cappuccino in het Ulecafé, zodat Floortje even uit kon rusten voor er aan de terugweg begonnen werd. ‘Dat werkte heel goed voor haar. Vorig jaar is Floortje overleden, ze is 14,5 jaar oud geworden.’

Ook zonder Floortje wordt er gewandeld en koffie gedronken. ‘Ik ben het nog lang niet zat. Als ik kán wandelen, kom ik vrijwel iedere dag naar de Ulebelt. Ik wil blijven bewegen, mede om gezondheidsredenen wil ik elke dag een stuk lopen, ook als het regent. Dan maar zeiknat!’ Als het zonnetje schijnt, komt zijn vrouw Netty mee. Kees: ‘We zitten dan samen op ‘ons’ onlangs door het personeel gereviseerde bankje, aan de linkerkant van de ingang.’ Bestelt Netty ook een cappuccino? ‘Nee, altijd een glaasje kraanwater’, lacht Kees.

Toertochten

Met zijn 78 jaar (‘je moet niet te vaak verjaren, daar word je oud van’) is Kees nog erg fit: ‘Het beste wat ik in mijn leven gedaan heb, is gaan fietsen, door weer en wind. Vroeger reed ik toertochten van 200 kilometer door onder andere Brabant en Limburg. Nu ga ik voor rondes tot 70 kilometer. Netty’s e-bike houd ik nog probleemloos bij!’ Naast wandelen en fietsen leest Kees wetenschappelijke artikelen (‘om een beetje bij te blijven’) en controleert hij bij Saxion de kwaliteit van de examens in de chemiesector.

Kleine beestjes

Een andere hobby van Kees is fotografie. Hij wordt tegenwoordig regelmatig met een indrukwekkende camera gesignaleerd bij de Ulebelt. Kees maakt schitterende close up-foto’s van de kleinste beestjes. ‘Ik vond fotograferen vroeger heel leuk, maar ik heb er lang geen tijd aan kunnen besteden. Nu is hond Floortje in feite ingewisseld voor een camera. Op zonnige dagen zijn de omstandigheden ideaal om insecten te fotograferen, het felle licht brengt zoveel kleurpatronen naar voren.’ Om het perfecte shot te krijgen, staat Kees ook weleens middenin een struik. ‘Daar kijken Ulebelt-medewerkers niet meer van op. Het is zo’n leerzame bezigheid, een heleboel beesten die ik fotografeer, ken ik helemaal niet. Thuis zoek ik op wat voor dieren het zijn, wat ze doen. Normaliter sta ik niet per se stil bij de verschillende seizoenen, maar het fotograferen laat je anders naar de wereld kijken. Je ziet ineens zoveel meer!’

Jezelf zijn

Wat de Ulebelt volgens Kees speciaal maakt? ‘Er gebeurt altijd een hoop op het Ulebelt-terrein. De kippen scharrelen erop los, de waterhoentjes bouwen een nest, de geiten ontsnappen, heerlijk. En je zit nooit om aanspraak verlegen, dat is fijn. Ik ken inmiddels een boel vrijwilligers, men zwaait of zegt gedag, dat voelt erg huiselijk en vertrouwd. Bij de Ulebelt heeft iedereen plezier in zijn of haar werk, dat spreekt me ontzettend aan. En ieder mens is hier gelijk, heel belangrijk. Je mag jezelf zijn.’ 

Kees schiet de mooiste foto’s van de kleinste dieren.
Vergroot de beelden door met de rechtermuisknop een nieuw tabblad te openen.

Ulebelters in beeld! Ze voorziet de dieren van onze kinderboerderij van voer, mest de stallen uit, ontvangt de dierenarts indien nodig, begeleidt stagiaires, ontwormt, bekapt, beheert de voervoorraad… Dierverzorger Ingrid is een bezige bij.

Ze woont samen met haar man David en hond Ayla (‘Een Welsh Springer Spaniel, erg lief en erg eigenwijs!’) in Deventer en ze zingt en wandelt graag. Naast haar werk bij de Ulebelt is ze kynologisch instructeur: ze geeft honden – of eigenlijk de eigenaren – les in gehoorzaamheid. Met Ayla zelf traint ze behendigheid: iedere week rennen en vliegen ze samen door en over obstakels. Stilzitten is duidelijk niet haar ding.

Feestmuts

Als kind kwam ze vaak en graag bij de Ulebelt, ze groeide namelijk op in de Vijfhoek. ‘Bij mijn verjaardagsfeestje werd ik door Dave, destijds het paard van de Ulebelt, opgehaald bij school. Dan mocht ik mooi vooraan zitten op de kar, met een feestmuts op. Ik weet nog goed dat ik regelmatig dacht: wow, hoe leuk zou het zijn als ik hier met dieren mag werken? Ik was toen al fan van de Ulebelt.’

De dierenliefde komt niet van huis uit, de moeder van Ingrid heeft namelijk niets met dieren, ook al was haar vader kippenboer. ‘Dus wij mochten thuis bij hoge uitzondering wat vissen en één konijn houden en meer kwam er niet in. Toch zit dat dierengen in mij. Als er een hond op visite kwam, vond ik dat geweldig!’ 

Ingrid volgde in Barneveld de opleiding tot paraveterinair. Ze besloot haar stages in het buitenland te lopen en zo belandde ze tweemaal drie maanden in Engeland. In Pershore leerde ze over aflammeren: ‘Je woont in bij een boer en leert op de boerderij over bevallingen bij ooien en alles daaromheen. Bij de tweede stage werkte ik in een dierenartsenpraktijk in Worcester. Je bent zó op jezelf aangewezen, ik heb daar ontzettend veel van geleerd. Je kunt meer dan je denkt!’ 

Een schot in de roos

Na het bepalen van haar diploma ging Ingrid aan de slag bij een dierenartsenpraktijk. Al gauw merkte ze dat ze wat miste. ‘Bij een praktijk is vooral het medische deel belangrijk, terwijl ik juist het gedrag van een dier interessant vind. Ik besloot kynologisch instructeur te worden en als vrijwillig dierverzorger aan de slag te gaan bij de Ulebelt. Dat was een schot in de roos, inmiddels ben ik sinds 2021 in dienst.’ 

Biologisch en duurzaam

Ingrid droomde er dus als kind al van om bij de Ulebelt te werken. Maar valt het dan niet tegen, met die hoge verwachting? ‘Absoluut niet!’, lacht ze. ‘Ik heb echt van mijn hobby mijn werk gemaakt. Geen dag is hetzelfde. Het ene moment werk je met groot vee, vervolgens met konijnen. Die diversiteit is zo leuk. En we boeren zoveel mogelijk op een biologische en duurzame manier, ik vind het belangrijk om bezoekers daar met passie over te vertellen. Hoe we het doen, waarom we het op die manier doen. De combinatie van dierverzorging met een stukje educatie is super. Ook ben ik sinds een klein jaar stagegeleider. Het is een mooie uitdaging om onze zes stagiairs het vak uit te leggen en van passende opdrachten te voorzien. Het is heel mooi om een stagiair te zien groeien en ik vind het bijzonder dat ik daaraan mag bijdragen.’

Vrijwilliger Annika steekt spontaan haar hoofd om de hoek: ‘Ik wil niet opscheppen over Ingrid, maar ze draait haar hand niet om voor stuitbevallingen bij schapen!’. Ingrid lacht: ‘Ha, dat klopt, het lammerseizoen geeft me energie, ik kan zo trots zijn als een schaap een moeilijke bevalling heeft en het dan tóch lukt!’

Koppige ezels

Onbegrijpelijk, maar Ingrid wil geen lievelingsdier kiezen. ‘Ze zijn allemaal heel leuk! De ezels zijn lekker koppig, de schapen ontzettend lomp. En om de geiten moeten we altijd lachen, het is iedere keer wat, met dat gespring over de hekken heen. Elk dier heeft z’n eigen karakter, dus kiezen is geen optie.’

Ingrid hoopt nog heel veel jaren met plezier bij de Ulebelt te werken. ‘Ik kan hier mezelf zijn, mijn ding doen. Iedereen is welkom bij de Ulebelt, er is respect voor elkaar. En de gezellige collega’s, de mensen van de dagbesteding en de stagiaires om mij heen zijn ook een érg groot pluspunt!’